28/07/2026
«Մարդ պիտի կյանքում գոնե մի անգամ աքաղաղի ձայնից արթնացած լինի։ Պիտի առավոտյան սպասած լինի՝ երբ են հավերը «գնում իրենց գործերով», որ նախաճաշ-ձուն առանց քաշքշուկի վերցնի հավաբնից։
Մարդ պիտի գիրք կարդալուց գոնե մի անգամ կտրված լինի կովի՝ խաղաղության մեջ հնչող դանդա՜ղ ու երկար բառաչից ու չհասկանա, թե ինչ կարդաց նախորդ էջում։ Պիտի թթի ծառ թափ տված լինի կամ գոնե դրա տակ մի քանի մետրանոց «ցելոֆանը» պահողներից մեկը պիտի եղած լինի։
Մարդ պիտի գոնե մի անգամ «պախկվոցի» խաղալիս մառան, խորդանոց կամ գուռ մտած լինի, ընթացքում էլ հասկանա՝ բայց լավ էլ տեղ ա մի քիչ մենակ մնալու համար։
Մարդ պիտի գոնե մի անգամ հեծանիվով տրորած լինի չտեսած աթարը կամ ծակի անիվը՝ բախչա (այգի) մտնելու անհաջող ու փաստորեն փշոտ փորձից։
Մարդ պիտի գոնե մի անգամ հենց նոր թոնրից հանած տաք-տաք, կիսակարմիր լավաշ կերած լինի՝ տան սարքած պանրով ու իր ձեռքով քաղած վարունգով։
Մարդ պիտի գոնե մի անգամ մտածի՝ հա բայց հեշտ ա հողում գործ անելը, ես էլ կօգնեմ, ու հաջորդ օրը, մածունը թևերին քսելով, հասկանա, թե ինչ է նշանակում առավոտից իրիկուն արևի տակ գործ անելը։ Հա ու իրարից տարբեր բաժակներով սուրճ խմի, որովհետև 8 հատ միանման բաժակ չկար ձեռքի տակ։
Մարդ պիտի գոնե մի անգամ երեկոյան զբոսնելիս զգա, որ ցուրտ է, ու հագնի իրենից 3 չափսով մեծ «սպարտիվկա» (սպորտային վերնազգեստ՝ էսթետների համար), որ հաջորդ անգամ հիշի ու հետը գոնե մի տաք շոր վերցնի։
Ու մարդ պիտի գոնե մի անգամ գյուղում մի հին, կոտրած պատուհաններով ու փայտե դռնով, վաղուց ոչ մեկինը դարձած տուն տեսնի, որ մտածի՝ մեծանամ, գամ էս տունը սիրուն սարքեմ, դարձնեմ հյուրանոց, մարդիկ գան, վայելեն։
Ու ճիշտ են ասում, որ գյուղի ամեն ինչը համով է՝ ծիրանը, գիլասը, վարունգը, ձմերուկը ու հատկապես՝ երեխա ժամանակների հիշողությունները»։
Լիլի Մկրտչյան