Yade Nikan

26/03/2026

یادنامه چهارمین سالگرد درگذشت زنده یاد دکتر حاج فیض الله فیض
دکتر حاج فیض‌الله فیض، فرزند ارباب حاج عبدالله هندوانی، در سال ۱۳۲۲ هجری خورشیدی در روستای هندوان از توابع ولسوالی انجیل، در خانواده‌ای اصیل و متدین دیده به جهان گشود. از همان کودکی، نشانه‌های همت بلند، پشتکار و عشق به دانش در وجودش نمایان بود؛ ویژگی‌هایی که بعدها او را به یکی از چهره‌های ماندگار عرصه خدمت و الگوی مسئولیت‌پذیری بدل ساخت.
پیش از ورود به مکتب رسمی، او در مسجد روستای هندوان نزد روحانیان و معلمان محلی، قرائت قرآن و اصول دینی را فرا گرفت و کتاب‌های پنج کتاب و دیوان حافظ را با دقت و علاقه وافر مطالعه کرد و نخستین گام‌های خود را در مسیر عشق به ادب و خرد رقم زد.
دوران آموزش‌های ابتدایی، متوسطه و لیسه را در لیسه جمعیت سروستان ولسوالی انجیل با پشتکار و موفقیت به پایان رساند و در سال ۱۳۴۱ با درجه عالی فارغ گردید. سپس در سال ۱۳۴۲، با عبور موفق از آزمون کنکور اختصاصی، وارد انستیتوت علوم صحی هرات شد و طی چهار سال آموزش تخصصی، با تلاش و جدیت، سند لیسانس خود را به‌دست آورد.
در سال ۱۳۴۶، دکتر فیض به صف خدمت‌گزاران وزارت صحت عامه پیوست و سال‌های متمادی از عمر پربار خود را وقف سلامت مردم نمود. او در مراکز مهم صحی کشور، از جمله شفاخانه حوزوی هرات، شفاخانه عاجل ابن‌سینا کابل و شفاخانه حوزوی ننگرهار، به عنوان هد نرس سرویس جراحی عمومی ایفای وظیفه کرد و با مهارت، تعهد و دلسوزی، در خط مقدم خدمت به مردم، مراقبت و التیام درد بیماران قرار داشت.
وی بیش از ۲۵ سال در این مسئولیت خطیر به‌صورت صادقانه خدمت کرد و کارکردش از سوی نهادهای مختلف، از جمله ریاست صحت عامه و مقام ولایت، بارها مورد تقدیر و ستایش قرار گرفت. همچنین، همه‌ساله در مراسم بزرگداشت روز نرسنگ، با اهدای تقدیرنامه از خدمات ارزنده او تجلیل می‌شد. در سال ۱۳۷۶، پس از سال‌ها خدمت پرافتخار، با کوله‌باری از تجربه به تقاعد نایل آمد..
دکتر فیض حتی پس از تقاعد نیز آرام ننشست و خدمت به جامعه را در قالب فعالیت‌های اجتماعی ادامه داد. مدتی به عنوان رئیس شورای همبستگی و سپس به مدت یک سال به عنوان رئیس شورای مردمی روستای هندوان، در تطبیق پروژه‌های عام‌المنفعه مانند ساخت سرک‌ها و مجتمع‌های فرهنگی سهم ارزنده‌ای داشت و در آبادانی، انسجام و تقویت همبستگی اجتماعی و توسعه محلی نقش مؤثری ایفا کرد.
علاوه بر فعالیت‌های اجتماعی، دکتر فیض روحی لطیف و ذوقی سرشار به شعر و ادب داشت و سروده‌هایی از او به یادگار مانده که بیانگر لطافت طبع و اندیشه ژرف اوست.
درخشان‌ترین میراث زندگی او تنها در خدمت حرفه‌ای خلاصه نمی‌شد؛ بلکه در تربیت فرزندانی شایسته نیز نمود یافت که هر یک ادامه‌دهنده راه پدر در مسیر علم، خدمت و تعهد هستند.
از این شخصیت، هشت فرزند به یادگار مانده‌اند؛ پنج دختر و سه پسر که هر یک با تکیه بر آموزه‌های پدر، در مسیرهای ارزشمند گام نهاده‌اند:
فرزند بزرگش، حاجی عبدالله فیض، با مدرک ماستر در علوم سیاسی، حضوری فعال در عرصه‌های اجتماعی و کاری دارد.
رنحوریار احمد فرهاد فیض، به عنوان ترینر متخصص جراحی عمومی در بیمارستان حوزوی هرات، راه پدر را در عرصه صحت ادامه می‌دهد و در تربیت پزشکان متخصص سهم ارزنده‌ای دارد.
پوهنمل احمد فیصل فیض، استاد دانشکده پزشکی دانشگاه هرات و متخصص جهاز هضمی و اندوسکوپی، در تربیت نسل آینده پزشکان کشور نقش مهمی ایفا می‌کند.
در میان دختران نیز، دو تن در مسند معلم با عشق و تعهد به تربیت فرزندان این سرزمین مشغول‌اند. یکی دیگر دارای مدرک لیسانس در رشته شرعیات است و در مسیر دانایی و ارزش‌های دینی گام برمی‌دارد. دو دختر دیگر به عنوان بانوان خانه، در استحکام بنیاد خانواده و پرورش فرزندان نقش‌آفرینی می‌کنند.
بی‌تردید، این فرزندان شایسته، آیینه‌ای از تربیت نیکو، اندیشه روشن و تلاش‌های پدری هستند که عمر خود را در راه خدمت به جامعه سپری کرد.
سرانجام، این مرد نیک‌سیرت و خدمت‌گزار، روز شنبه ششم فروردین/ حمل سال ۱۴۰۱ خورشیدی در سن ۷۹ سالگی، پس از عمری پربار و آکنده از خدمت، دیده از جهان فرو بست و به لقای پروردگارش شتافت.
پیکر او بنا بر وصیتش در ملک شخصی‌اش در روستای هندوان در نقاب خاک آرام گرفت. روانش شاد و یادش همواره گرامی باد.

15/03/2026

مرد نمیرد به مرگ...
در گذر روزگار، نبود برخی انسان‌ها ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه به شمار می‌رود؛ چرا که حضورشان نه تنها مایهٔ دلگرمی مردم، بلکه سرمایه‌ای جمعی و منشأ خیر و برکت برای همگان است.
زنده‌یاد مهندس حاج غلام‌سخی حیدری، عضو هیأت مدیره و مسئول بخش ساختمانی مؤسسهٔ خیریهٔ امام جواد، از خدمتگزاران صادق محرومان و کوشنده‌ای خستگی‌ناپذیر در عرصهٔ نیکوکاری و دستگیری از نیازمندان جامعه بود؛ از همان انسان‌هایی که مردم جای خالی‌شان را با تمام وجود احساس می‌کنند.
آن فقید سعید مردی پارسا، آگاه، دردمند، ارزش‌گرا و مردم‌دار بود و عمر خویش را در مسیر ترویج و تبیین ارزش‌های دینی و انسانی در میان مردم، خدمتگزاری به آنان و نیز تربیت فرزندانی شایسته و متعهد سپری کرد؛ فرزندانی که از باقیات نیک و یادگارهای ماندگار او برای جامعه به شمار می‌روند.
آشنایی من با ایشان به سال‌های نخستین دورهٔ مهاجرت بازمی‌گردد. از همان زمان در شمار چهره‌های فعال و اثرگذار اجتماعی قرار داشت و روحیه‌ای سرشار از مسئولیت‌پذیری، ایثار و فداکاری در وجودش نمایان بود.
او انسانی فروتن، بی‌آلایش، نیک‌سیرت، خوش‌مشرب و خوش‌طبع بود و صفاتی چون صداقت، سخاوت، سخت‌کوشی، رک‌گویی و صراحت لهجه از ویژگی‌های برجستهٔ شخصیت آن مرحوم به شمار می‌رفت.
زنده‌یاد حیدری سالیان متمادی در دیار هجرت، در شهرستان ساوهٔ کشور ایران و نیز در شهر هرات، در عرصهٔ خدمات اجتماعی مجدانه تلاش نمود و در روزهای دشوار مهاجرت نیز در غم و شادی مردم همواره در کنارشان حضور داشت و خدمت به آنان را افتخار زندگی خویش می‌دانست.
او بی‌توقع و بی‌ریا سرمایهٔ زندگی خود را در راه کسب رضایت الهی و دستگیری از محرومان صرف نمود و همواره با آنان همدل و همراه بود.
دریغ و درد که آن مرد متدین و روشن‌ضمیر، پس از تحمل دوره‌ای کوتاه از بیماری، روز یکشنبه ۲۵ اسفند/حوت سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، در سن ۵۹ سالگی ندای حق را لبیک گفت و به دیار خاموشان پیوست؛ اما نام نیک و خاطرهٔ خدمات ارزشمندش همچنان در یادها و دل‌ها ماندگار خواهد ماند.
خداوند آن مرد نیک‌سیرت را در جوار رحمت بی‌پایان خویش جای دهد و با پاکان و صالحان محشور سازد. روانش آسوده و نامش ستوده باد.
Narges Sakhi Heidary
Zahra Heidary
Zeinab Sakhi Heidary
Pirooz Heidary
Haj Gholam Sakhi Heidari
Behzad Hakkak

09/03/2026

یادنامهٔ سومین سالگرد شهادت انجینیر محمدنادر کاکر، رئیس فقید آبرسانی و فاضلاب شهری ولایت هرات
انجینیر محمدنادر کاکر، فرزند حاجی داودشاه خان، در ماه جدی سال ۱۳۶۵ خورشیدی در ولسوالی درزاب ولایت فاریاب، در خانواده‌ای دانش‌دوست و فرهنگ‌پرور و در روزگار دشوار مهاجرت چشم به جهان گشود. سال‌های نخستین زندگی‌اش در سایهٔ تلخی‌های آوارگی سپری شد؛ اما سرانجام همراه با خانواده به شهرک تورغندی ولایت هرات بازگشت و در همان‌جا زندگی ساده و بی‌پیرایهٔ خویش را با امید، تلاش و آرزوهای بزرگ آغاز کرد.
وی در سال ۱۳۷۳ نخستین گام‌های خود را در مسیر دانش نهاد و وارد مکتب شد. آموزش‌های ابتدایی و دورهٔ متوسطه را با پشتکار و علاقهٔ فراوان در لیسهٔ ذکور شهرک تورغندی به پایان رساند و سرانجام در سال ۱۳۸۴، پس از کامیابی در آزمون لیاقت، سند فراغت صنف دوازدهم را از همان لیسه به دست آورد.
شوق آموختن و عطش دانایی سبب شد او در سال ۱۳۸۵ در آزمون سراسری کانکور اشتراک ورزد. او با کسب نمرهٔ معیاری، مطابق با علاقهٔ قلبی خویش، به دیپارتمنت نفت و گاز دانشکدهٔ انجینری دانشگاه مزار شریف راه یافت. دورهٔ دوسالهٔ این رشته را با جدیت و کامیابی سپری کرد و در سال ۱۳۸۷ از آنجا درجهٔ عالی فارغ گردید.
با این همه، روح جست‌وجوگر و همت بلندش به این مرحله بسنده نکرد. اشتیاق ژرف‌ آموختن، او را رهسپار مرکز کشور ساخت تا در دیپارتمنت جیولوجی معادن با گرایش زمین‌شناسی در دانشگاه پولی‌تخنیک کابل به تحصیل ادامه دهد. وی سرانجام در سال ۱۳۹۰ با درجهٔ عالی از این دانشگاه نیز فارغ شد و با اندوخته‌ای از دانش و تجربه، گام در راه خدمت به جامعه نهاد.
پس از فراغت، برای تأمین معیشت خانواده به‌عنوان رئیس عمومی شرکت «داوی آیل» در زون غرب آغاز به کار کرد. با این حال، روحیهٔ خدمت‌گزاری به مردم و دلبستگی ژرف او به آبادانی میهن، وی را به عرصهٔ خدمت دولتی کشاند. از همین‌رو، در سال ۱۳۹۱ از طریق روند رقابت آزاد، به‌حیث مدیر عمومی تولید آب در ریاست آبرسانی و کانالیزاسیون زون غرب برگزیده شد.
انجینیر کاکر با صداقت، تعهد و پشتکار ستودنی به انجام وظیفه پرداخت. پس از سه سال خدمت مؤثر در بخش تولید آب، در سال ۱۳۹۴ به سبب شایستگی و توانایی‌های مدیریتی، به‌عنوان رئیس آبرسانی زون جنوب‌غرب (کندهار) گماشته شد.
او در این جایگاه نیز با تلاش‌های پیگیر و خستگی‌ناپذیر، خدمات ارزنده‌ای برای باشندگان ولایات کندهار، هلمند و نیمروز انجام داد. از برجسته‌ترین دستاوردهای او می‌توان به اجرای شبکهٔ آبرسانی لوی ویاله، راه‌اندازی پروژهٔ بزرگ شبکهٔ آب شهری کندهار و ارتقای آمریت آبرسانی نیمروز به سطح ریاست آبرسانی اشاره کرد
در فرجام، بر بنیاد تصمیم هیئت‌مدیرهٔ ریاست عمومی شرکت آبرسانی و فاضلاب شهری، در تاریخ ۲۰ مرداد/اسد سال ۱۳۹۹ خورشیدی به‌عنوان رئیس آبرسانی و فاضلاب شهری ولایت هرات تعیین گردید. او در این سِمت نیز با اخلاص، احساس مسئولیت و تعهد، تا واپسین دم زندگی صادقانه در خدمت شهروندان بود و از هیچ کوششی برای بهبود خدمات شهری فرو گذار نکرد.
اما سرنوشت تقدیری دیگر برای این خدمت‌گزار صادق رقم زده بود. بامداد روز چهارشنبه، ۱۷ اسفند/حوت سال ۱۴۰۱ خورشیدی، حوالی ساعت هفت‌ونیم صبح، هنگامی که همراه شماری از کارمندان ریاست آبرسانی رهسپار محل کار خود بود، موتر حامل او هدف تیراندازی افراد ناشناس قرار گرفت. در پی این حملهٔ ناجوانمردانه، انجینیر محمدنادر کاکر، این فرزند صادق وطن، جام شهادت نوشید و به کاروان جاودانگان پیوست.
انجینیر محمدنادر کاکر شخصیتی والا، متین و کم‌نظیر داشت؛ جوانی توانمند، پاک‌نهاد و سخت‌کوش که عشق به میهن در عمق وجودش ریشه دوانیده بود. او انسانی فروتن، خوش‌خو، صمیمی و مردم‌دار بود و با اراده‌ای راسخ راه خدمت به مردم را برگزیده بود.
او زندگی خویش را وقف خدمت به وطن و هم‌میهنانش کرد و استوار در مسیر آبادانی و سربلندی سرزمینش گام برداشت؛ سرانجام نیز جان خویش را در همین راه فدا نمود.
بی‌گمان یاد و خاطرهٔ این انسان متعهد و خدمت‌گزار، همواره در دل‌های مردم زنده خواهد ماند. روانش مینویی و یادش انوشه باد.
Saber Kakar
Hamidullah Yelani

09/03/2026

07/03/2026

به مناسبت دومین سالگرد پیوستن خالق «با کاروان سپیده» به جمع جاودانگان
غلام‌یحیی خوشبین، داستان‌پرداز برجسته، شاعر توانا، روزنامه‌نگار، باستان‌شناس و پژوهشگر فرهنگ فولکلور، در سال ۱۳۲۲ هجری خورشیدی در شهرستان (ولسوالی) انجیل ولایت هرات دیده به جهان گشود.
دوره ابتدایی و متوسطه را در مکتب جمعیت روستای سروستانِ انجیل به پایان رساند و پس از آن شامل انستیتوت تربیت معلم کابل گردید.
پس از فراغت از انستیتوت تربیت معلم در سال ۱۳۴۰، معلمی را به‌عنوان حرفه خود برگزید و هجده سال از عمر پربار خویش را در مدارس ولایت‌های هرات و فراه به تدریس فرزندان این سرزمین سپری کرد.
در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، آقای خوشبین از وظیفه معلمی کناره‌گیری کرد و به دنیای فرهنگ و روزنامه‌نگاری روی آورد. او قلم خود را در روزنامه «اتفاق اسلام» در هرات به کار گرفت و به‌عنوان همکار قلمی در این روزنامه مشغول فعالیت شد.
در همان سال ۱۳۵۸ خورشیدی، به ریاست اداره اطلاعات و فرهنگ هرات منصوب گردید. پس از یک سال خدمت در این سمت، به‌عنوان مدیرمسئول مجله فرهنگی «فرهنگ مردم» در وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان برگزیده شد. در طی دو سال تصدی این مسئولیت، او با فراخوانی سراسری کوشش کرد تا قصه‌های عامیانه و شفاهی مردم را گردآوری کرده و برای نشر در این مجله آماده سازد.
یادگار شگرف او در این حوزه، مجموعه‌ای از قصه‌های مردم هرات است که با عنوان «تشکی و سکه‌های طلا» به چاپ رسید. این اثر گنجینه‌ای ارزشمند از قصه‌های عامیانه مردم هرات است که فرهنگ و تاریخ شفاهی این دیار را به‌خوبی به نسل‌های آینده منتقل می‌کند.
زنده‌یاد یحیی خوشبین در آستانه نوجوانی، در پانزده‌سالگی و در سال ۱۳۳۶ هجری خورشیدی، با درکی عمیق از دنیای شعر و هنر و انگیزه‌ای سرشار از شور فرهنگی، قلم به دست گرفت و به آفرینش ادبی روی آورد. اشعار و داستان‌های کوتاه او از همان روزهای نخستین در نشریه‌ها و روزنامه‌های هرات و پایتخت کشور نشر می‌شد و در ذهن خوانندگان جایگاهی ویژه داشت.
در داستان‌های کوتاهش، که در میان مردم، به‌ویژه نسل جوان، محبوبیت فراوان داشت، با زبانی روان و بی‌تکلف، مظلومیت‌ها، رنج‌ها و آرزوهای مردم روایت شده است.
در سال ۱۳۶۲، او به‌عنوان رئیس نشرات وزارت اطلاعات و فرهنگ منصوب شد. در دوران مسئولیت خود در این سمت، برای نخستین بار دست به اقدامی کم‌نظیر زد و بیش از ۳۵۰ عنوان کتاب ادبی، شامل شعر، داستان و رمان، از نویسندگان افغانستان، ایران و دیگر نقاط جهان منتشر کرد؛ اقدامی که تحولی اساسی در تاریخ چاپ و نشر دولتی به شمار می‌رفت.
در دوران صدارت سلطان‌علی کشتمند، به‌عنوان رئیس فرهنگی شورای وزیران برگزیده شد و در واپسین سال‌های حکومت داکتر نجیب‌الله، به‌عنوان رئیس آرشیف ملی مسئولیت خود را به‌نحو شایسته انجام داد.
در زمان حکومت مجاهدین، در سال ۱۳۷۲ هجری خورشیدی، به‌عنوان عضو کمیسیون جمع‌آوری آثار مسروقه موزیم ملی افغانستان منصوب شد و در احیای موزیم ملی افغانستان که در پی جنگ‌ها به تاراج و ویرانی دچار شده بود، نقش اساسی ایفا کرد.
پس از سقوط حکومت مجاهدین، به زادگاه خود هرات بازگشت و خانه‌نشینی اختیار کرد. اما با تشکیل حکومت موقت، به‌عنوان مدیر موزیم ملی هرات انتخاب شد و در این جایگاه، با پیگیری‌های جدی، آثار تاریخی هرات را به مکانی امن و استاندارد در داخل قلعه اختیارالدین منتقل کرد و بدین‌سان گامی سترگ در حفظ و نگهداری میراث فرهنگی این دیار برداشت.
یحیی خوشبین نه‌تنها در عرصه داستان‌پردازی آثار درخشانی آفرید، بلکه نقشی برجسته در معرفی داستان‌نویسان بزرگ جهان به جامعه ادبی افغانستان ایفا کرد. یکی از ارزشمندترین دستاوردهای او در این زمینه، کتاب «شهر آفتاب» است که مجموعه‌ای فاخر از داستان‌های کوتاه نویسندگان پیشگام جهان به شمار می‌آید.
او همچنین با پژوهش‌های عمیق و گسترده در حوزه فرهنگ مردم، نخستین مجموعه مستقل از قصه‌های فولکلوریک، فکاهی‌ها و چهاربیتی‌های مردم هرات را گردآوری و منتشر کرد. این آثار گنجینه‌ای بی‌بدیل از گویش‌ها و باورهای مردم هرات هستند که در تار و پود فرهنگ افغانستان تنیده شده‌اند.
از یحیی خوشبین آثار متعدد و گران‌قدری در قالب شعر و داستان به یادگار مانده است که هر یک در تاریخ ادبیات و فرهنگ افغانستان جایگاهی ویژه دارند. برخی از این آثار عبارت‌اند از:
- با کاروان سپیده (مجموعه داستان‌های کوتاه)
- آیینه آب (مجموعه‌ای از سروده‌ها)
- مرغ تخم طلایی (مجموعه قصه‌های فولکلوریک هرات)
- تشکی و سکه‌های طلا (مجموعه‌ نخست از قصه‌های فولکلوریک هرات)
- شهر آفتاب (منتخبی از داستان‌های کوتاه نویسندگان پیشگام جهان)
- گزیده‌ای از چهاربیتی‌های مردم هرات، غور و بادغیس
- ظرافت‌ها و شوخی‌ها (گزیده فکاهی‌های مردمی هرات)
- تصویری در خورشید
- غروب خونین
زنده‌یاد خوشبین به وحدت ملی میان اقوام و ملیت‌های گوناگون و نیز به برابری حقوق زنان و مردان اعتقاد راسخ داشت. او در این راه مبارزه‌ای بی‌وقفه و شجاعانه را پیش برد و در راستای احقاق حقوق انسانی و اجتماعی همواره در پی تحقق عدالت بود.
در سال‌های پایانی زندگی، یحیی خوشبین به سرودن شعرهایی که بیشتر رنگ و بوی اعتراضی داشتند، روی آورد. این اشعار که در دل زمانه‌ای پر از چالش و ناملایمت سروده شده بودند، هر هفته در صفحه فیسبوک او منتشر می‌شدند. حتی یک شب پیش از درگذشتش، شعری با عنوان «کودکان غمزده» برای کودکان سرزمینش سرود و آن را نشر کرد و تا واپسین لحظه از همدلی با دردهای جامعه دست برنداشت.
از او شش فرزند به یادگار مانده‌اند. فرزند بزرگ او، احمد ضیاء سیامک هروی، رمان‌نویس برجسته و دیپلمات پیشین کشور است. پسر دوم او، احمد ناصر خوشبین، شهردار پیشین ولسوالی انجیل بود و همایون خوشبین، دیگر فرزند او، نویسنده، شاعر و پژوهشگر ادبی است. هر یک از آنان در مسیر پدر گام برداشته‌اند و یاد و خاطره او را در فرهنگ و ادب افغانستان زنده نگه داشته‌اند.
غلام‌یحیی خوشبین، روز چهارشنبه ۱۶ اسفند/حوت ۱۴۰۲ هجری خورشیدی، در سن ۸۱ سالگی، بر اثر ایست قلبی در زادگاهش، شهر هرات، درگذشت و در آرامستان خواجه عبدالله انصاری به خاک سپرده شد.
روانش مینویی و یادش انوشه باد.

19/02/2026

یادبود دومین سالگرد درگذشت زنده‌یاد حاج غلام‌دستگیر احمدی صادق
زنده‌یاد حاج غلام‌دستگیر احمدی صادق، فرزند میرزا غلام‌رسول، در سوم ثور ۱۳۳۵ هجری خورشیدی در روستای قفسلانِ ولسوالی انجیل ولایت هرات دیده به جهان گشود.
ایشان از کودکی در دامان خانواده‌ای متدیّن و آراسته به فضیلت پرورش یافت و از همان سال‌های نخستین زندگی، بذر صداقت، فروتنی، خدمت‌گزاری و مردم‌داری در جانش کاشته شد؛ شخصیت او نیز بر بنیاد همین ارزش‌ها بالیدن گرفت.
در سال ۱۳۴۱، پدر بزرگوارش به‌عنوان مدیر ثبت احوال نفوس ولایت بادغیس منصوب شد. بدین‌سان، غلام‌دستگیر نوجوان تحصیلات رسمی خویش را در مکتب مرکز قلعه‌نو آغاز کرد و با پشتکار، جدیت و همتی ستودنی، دوره‌های ابتدایی و متوسطه خود را به پایان رساند و در سال ۱۳۵۴ سند فراغت دریافت کرد.
پس از پایان مأموریت پدر، خانواده دوباره به هرات بازگشتند و او با عزمی راسخ آماده شد تا مسیر خدمت به مردم و میهن را در پیش گیرد.
با قیام ۲۴ حوت سال ۱۳۵۷، روح مسئولیت‌پذیر و ایمان راسخش، او را به صفوف مجاهدین کشاند. وی به‌عنوان منشی در جبههٔ ظریفِ ارباب شیر احمد قفسلان ایفای وظیفه کرد و حضورش در آن روزهای دشوار جبهه، گواه تعهد عمیق و وفاداری بی‌دریغ او به سرزمین و مردمش بود.
پس از پیروزی مجاهدین در سال ۱۳۷۱، به مدیریت قسم دوم کمیساری نظامی هرات منصوب شد. او در بیش از سه دهه فعالیت مستمر در نهادهای دولتی، با صداقت، تعهد و پاک‌نفسی کم‌نظیر، مسئولیت‌های گوناگونی را بر عهده گرفت و همواره خدمت به مردم را افتخار خویش می‌دانست.
از جمله مسئولیت‌های او می‌توان به مدیریت املاک شاروالی هرات، مدیریت ثبت احوال نفوس ولسوالی گلران، مدیریت ثبت احوال نفوس ولسوالی کهسان و در نهایت، مدیریت ثبت احوال نفوس ولسوالی انجیل اشاره کرد.
در همهٔ این مسئولیت‌ها، با خوش‌خلقی، تواضع و روحیهٔ مردم‌دارانه، دل همکاران و مراجعان را به دست آورد و به‌عنوان مدیری دلسوز و امین شناخته شد.
مرحوم حاج غلام‌دستگیر احمدی از مدیران خوش‌نام ادارهٔ ثبت احوال نفوس ولایت هرات بود؛ انسانی وارسته که فروتنی و توانمندی را در هم آمیخته و نامش با پاکی و خدمت صادقانه گره خورده بود.
سرانجام، این انسان وارسته عصرِ یکشنبه ۲۹ دلو ۱۴۰۲ هجری خورشیدی، بر اثر سکتهٔ مغزی در بیمارستان مرکزی شهر هرات دعوت حق را لبیک گفت و به بارگاه رحمت ایزدی شتافت.
پیکرش فردای آن روز با حضور گستردهٔ مردم، همکاران، دوستان و اعضای خانواده، در جوار آرامستان خواجه عبدالله انصاری(رح) به خاک سپرده شد و در سایهٔ آن مزار معنوی، آرام گرفت.
بی‌گمان، یاد و نام این خادم صدیق همواره به‌عنوان نمادی از خدمت خالصانه، صداقت، مسئولیت‌پذیری و منش نیکو در خاطره‌ها باقی خواهد ماند. روحش شاد و یادش همواره گرامی باد.