Naqibullah Sahel

22/05/2024

لهجه‌ای

امشو چقه خشرو شده‌یی رنگِ متاوی
سا کُشته‌ی آخی مره ای شوخ چلاوی

هرشو درِ کلکین شده جاگم سری تختُک
خاوُم نبرد در نظرم تا که نَتاوی

لاغُرجی شدم ای غمِ تو خاو ندارم
سوختی دلمه در بدنم آخی اَلاوی

یک روز نشد دست به گردن کنیم هر دو
قوشقانه بریم یا که دمی زیرِ تکاوی

ویگه طرفی شام به پشتی درِ خانه‌ت
پرسیدم اپت گفت کمی ذق شده خاوی

نقیب الله ساحل
۱۴۰۳/۳/۱

10/04/2024

در من شکوه، هلهله‌ای عید مرده هست!
زیراکه دل ز سنگ حوادث فسرده هست

از هر طرف خدنگ بلا می‌خورد به تن
صد رخنه در میانِ جگر قلب و گرده هست

ماتم سراست دهکده‌ای مادری کنون
پیکِ اجل جوانِ ازین خطه برده هست

گیلاس چای در نظرم خونِ آدم هست
چشمم ز بس‌که نعش برادر شمرده هست

مرغانِ آرمیده ندارد بهار و عید
هر تکه استخوانِ تنش خاک خورده هست

نقیب الله ساحل
۱۴۰۳/۱/۲۲
عید بر همگان مبارک!

20/03/2024

فدای رنگ شقایق که جلوه ها دارد
فدای لاله و نسرین کنون سما دارد

بهار گم‌شده مهمانِ باغ و یاسمن‌ست
میانِ دشت و دمن حجله‌ای بنا دارد

بخوان! قناری سرودی به شاخسار وطن
نوای دلکشِ تو عالمی بها دارد

دوباره کوه و دمن رخت سبز پوشیده
شرار و دهشتِ آذر دگر فنا دارد

غزاله رقص کنان غنچه سر برون آورد
هوای تازه نسیمِ سحر شفا دارد

نقیب الله ساحل
۱۴۰۳/۱/۱

15/03/2024

دور از وطن دل ریش زخمی و شکارم که...
چون رود در بینِ دو کوهِ بیقرارم که...
بالم ببستن در قفس تا انحصارم که...
پرواز می‌خواهم ولیکن آسمانم نیست

ناژوی باغ از ضربه‌ای داس و تبر خشکید
دیگر امیدی نیست از پا تا به سر خشکید
ببریده شاخ و ریشه اش را بار و بر خشکید
خون می‌چکد از دیده حالا آشیانم نیست

ایمان و اسلامم یقینِ من ترک خورده
زاهد چه می‌پرسی جبینِ من ترک خورده
(موسی) کجایی؟ که زمینِ من ترک خورده
در چاهِ تردیدم ولیکن نردبانم نیست

اینجا بیانِ حق و جان بردن چه سخت باشد
زخم تعصب در بدن خوردن چه سخت باشد
با یک غزل اندوه و غم مردن چه سخت باشد
باید قناعت کرد این ها هم زبانم نیست

تاریخ تقویمم سراسر دهشت و جنگ است
دیدم گروهی در پی کشتار و نیرنگ است
یک مشت لاشی قلب شان گویی که از سنگ است
چون مار در خود پیچیدم تیر و کمانم نیست

نقیب الله ساحل
۱۴۰۲/۱۲/۲۴

13/03/2024

خراب خسته غم انگیز تا به کی باشد؟
جنونُ شعله‌ی شبدیز تا به کی باشد؟

اسیر دام شهنشاهِ عشق گردیدم
شرار وحشتِ چنگیز تا به کی باشد؟

کشیده خطِ میانِ دیار و کابل من
حصار قلعه‌ی تبریز تا به کی باشد؟

"شراب خُلَّرِ شیراز" در بغل دارم
حرام، آدم و پرهیز تا به کی باشد؟

همیش سهم من از سال از بهار همین
شکست صحنه‌ی گل‌ریز تا به کی باشد؟

نقیب الله ساحل

18/01/2024

10/01/2024

وای! ازین آشیانِ مخروبه، وای! ازآن دام ناگهانی تو
وای! ازین جسم زرد پژمرده، وای! ازآن مست جاودانی تو

وای! ازین چشم اشک ریز شبم، روی رخسار چینِ چین خورده
در مدار تو پیچ پیچانم، وای! ازآن حس و بد گمانی تو

وای! ازین قلب پاره پاره‌ی من، صخره ها صخره طاقت آوردم
وای! ازین دشت پر ملالِ تو، وای! ازآن چشم آسمانی تو

وای! ازآن خاطراتِ شیرینت، وای! ازآن سن و نو جوانی من
وای! ازآن عکسِ روی دیوارت، وای! ازآن عطر گل فشانی تو

وای! ازآن خنده های شام سحر، سوی خورشید ماه کوکبِ شب
دست بر دست با تو یکدانه، وای! ازآن لحظه‌ای شبانی تو

هر چه فریاد آه! سر دادم، هیچ بر آستانِ تو نرسید
وای! ازین قامتی شکسته‌ی من، وای! ازآن حُسنِ ارغوانی تو

نقیب الله ساحل

14/11/2023

اولین سروده ام در قالب
#مستزاد

رختِ جنون به قامتِ شمشاد من خرید
تا عشق سر رسید
خورشید از کرانهٔ ی آفاق من رمید
تا عشق سر رسید
حسنِ بسانِ حضرتِ یوسف فروختم
آخر که سوختم
زجر و ستم شبیهِ من انگار کس ندید
تا عشق سر رسید
گویند عشق همدم و غمخوار هردل است
قندو تناول است
درد است همچو اژدرِ از جانِ من گزید
تا عشق سر رسید
تقویم سال هفته برایم چه حاجت است
یعنی لجاجت است
لای ورق ورق بخدا اشک غم چکید
تا عشق سر رسید
پیرم ولی که عشق کسی تا بهانه شد
ختم فسانه شد
"ساحل" شتاب در طلبش سال ها دوید!
تا عشق سر رسید

نقیب الله ساحل
۱۴۰۲/۸/۲۱