25/06/2026
အချိန်လွန်မှ သိရတဲ့ သင်ခန်းစာ
နေရောင်ခြည်သည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက မြို့ပြ၏ မြင့်မားလှသော အဆောက်အအုံများပေါ်တွင် လူးလွင့်နေသည်။ လမ်းဘေးခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ့နာမည်က ဦးဘသန်း။ သူ့လက်ထဲတွင် ညစာအတွက် တောင်းရမ်းရရှိထားသော ပေါင်မုန့်ခြောက်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ဦးဘသန်း၏ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် နောင်တတရားတို့က ရင်ထဲတွင် မီးခဲကဲ့သို့ ပူလောင်လာသည်။
အလဟဿဖြစ်ခဲ့သော နုပျိုချိန်
သူ့အသက် ၂၀ အရွယ်တုန်းက သူသည် လောကကို အထင်ကြီးခဲ့သည်။ "ငါ့ဘဝမှာ ပျော်ဖို့ပဲလိုတယ်၊ ငွေဆိုတာ နောက်မှရှာလို့ရပါတယ်" ဟူသော အတွေးဖြင့် သူဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းများက အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေနေချိန်တွင် သူသည် အရက်ဝိုင်း၊ ဖဲဝိုင်းများနှင့်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ မိဘများက သတိပေးသည့်အခါတိုင်း "ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်" ဟု အလွယ်တကူပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
သူ့တွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို လုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် အတူလုပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူသည် "ပင်ပန်းခံပြီး ဘာလုပ်မလဲ၊ ဒီနေ့ပျော်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်" ဟု ဆိုကာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အနာဂတ်အတွက် ပိုက်ဆံစုဆောင်းခြင်းကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့။ သူ၏ တစ်နေ့တာသည် အစားအသောက်၊ အပျော်အပါးနှင့်သာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
နောင်တ၏အရိပ်
အသက် ၄၀ ကျော်လာသည့်အခါမှ သူ သတိပြုမိလာသည်။ အတူတူပျော်ခဲ့ကြသော သူငယ်ချင်းများမှာ အိမ်နှင့်မြေနှင့်၊ မိသားစုနှင့် တည်ငြိမ်နေကြပြီ။ သူသည်ကား လက်ဗလာဖြင့်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသက်အရွယ်ရလာပြီး ကျွမ်းကျင်မှုမရှိတော့သည့်အတွက် မည်သည့်နေရာကမှ အလုပ်မခန့်ကြတော့ပေ။
သူ၏ဇနီးမှာလည်း သူ၏ ပျင်းရိမှုနှင့် အနာဂတ်မဲ့သော ဘဝပုံစံကြောင့် စိတ်ကုန်ပြီး ခွဲခွာသွားခဲ့သည်။ သားသမီးများမှာလည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကျင့်ကြောင့် သူတို့နှင့် ဝေးကွာသွားကြသည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အချိန်လွန်ခဲ့သော နောင်တ
ယခုအခါ သူသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး၊ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိတော့ပါ။ အိမ်မရှိ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသည့်အတွက် လမ်းဘေးတွင်သာ နေထိုင်ရသည်။ ဆောင်းတွင်းညများတွင် အအေးဒဏ်ကို ခံစားရပြီး ဗိုက်ဆာသည့် ဝေဒနာက သူ့ကို ပို၍ ညှဉ်းပန်းသည်။
ဦးဘသန်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးများကို ငေးကြည့်သည်။ အချိန်ရှိတုန်းက ဘာမှမလုပ်ခဲ့မိသည့်အတွက် ယခုလက်ဖဝါးများသည် အလွတ်သဘော ဖြစ်နေရသည်။ အိမ်နီးချင်းများ၏ သားသမီးများ ကျောင်းသွားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ ငိုမိသည်။ "ငါလည်း ငယ်ငယ်က တစိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားခဲ့ရင် ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟူသော အတွေးသည် သူ့ကို အချိန်တိုင်း အဆုံးမရှိ နှိပ်စက်နေသည်။
သင်ခန်းစာ
လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ပျိုးထောင်သည့် အပင်နှင့် တူသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် အပင်ကို မပြုစု၊ ရေမလောင်းခဲ့လျှင် အိုမင်းသည့်အခါ အသီးအပွင့်မရရှိရုံသာမက နေစရာအရိပ်ပင် ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ဦးဘသန်း၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အချိန်သည် မစောင့်ဆိုင်းတတ်ပေ။ ယနေ့ သင်လုပ်ဆောင်လိုက်သော ကြိုးစားမှုတိုင်းသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သင့်အတွက် အဖိုးတန်သော အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
